blauwdruk

Voor mij tekent het woord blauwdruk - oorspronkelijk een manier om bouwtekeningen te kopiëren - een verbinding met mijn fundament, iets waardoor ik me senang kan voelen. Merk dat anderen het herkennen als ik zeg: "Dat zit blijkbaar in je blauwdruk." Soms ervaar je die echo van een essentie, een afspiegeling van wat je eerder, al dan niet vaag, besefte. Een vertrouwd gevoel waardoor je je één voelt met het geheel der dingen.

Vergezichten maken deel uit van mijn blauwdruk en natuurlijk zijn er meer; textiel is er nog zo een; het gevoel, de geur, de textuur. Maar hier hebben vergezichten de hoofdrol.

Ruim vijf jaar geleden werd ik uitgenodigd voor de bezichtiging van een huis. Voor de deur een tiental mensen, het was corona dus in tweetallen naar binnen. Daar gaf ik mijn ogen goed de kost, scheerde via de hoek met de open keuken, waar ik even haperde, naar het raam. Een pleintje met op de hoek 'n café, kale platanen, daarachter de kade, voorlangs het water aan de overzijde een fietspad. Achter dat water scharrelden ganzen op een grasstrook grenzend aan een voetpad vóór hoge flats. Via een voetgangersbrug, geflankeerd door 'n treurwilg, een vista tussen de gebouwen door. 

Ik draai me om, loop weg. De vrouw van de woningbouw zegt verbaasd: "Gaat u nu al? U heeft de slaapkamers nog niet gezien!" Waarop ik zeg het al te weten.  Thuis vul ik 'ja' in op het formulier. Zo woon ik tegenwoordig in dat huis. Laat mijn ogen vaak dwalen over het pleintje met platanen, geniet van het zakken van de takken als ze vol in blad komen. In de winter veren ze omhoog en onthullen dan de vensters van mijn overburen op 1 en 2 hoog. Volg de ganzen op hun dagelijkse dobber-rondje als plastic eendjes in een kinderbad.  Het stadse vergezicht maakt het wonen plezierig, ook al is het minder spectaculair dan dat in ons oude huis op 4 hoog boven een historische gracht in Amsterdam centrum. Het is er heel goed toeven!

Dichtbij dat nieuwe huis fietste ik 3 jaar geleden  met mijn buurtgezinnen-kind van net 6 achterop. Hoor zijn stemmetje: "Inguhhh". "Ja Jip." "Weet je … dat ik heel ver kan kijken, helemaal tot het Oosterpark." "Wat mooi Jip!" En iets later: "Inguhhh" "Ja Jip." "Weet je, het is wel gek dat je met zulke kleine oogjes zó ver kunt kijken en zoveel kunt zien." Ik beaam hoe fijn dat is. Dat niet alleen, het voelt passend dat deze jongen ook houdt van ver kijken en dat hij het zo mooi weet te benoemen. Klein-groot geluk op mijn pad.

* Bijgaand een gedicht uit mijn bundel Verstrijken waarin een kind getroost wordt door het verre zien.

vergezicht

op mijn innerlijk netvlies 

daagt een beeld van lange her

kijk naar de kleuter op het ijs

onderwijl golft scherp

een diepe droefheid

door mijn lijf

steunen haar handen op een stoel? 

loopt ze? schaatst ze?

is er iemand die haar vergezelt?

dan ben ik in haar

volg door haar ogen

de lange lijnen 

van bevroren sloten

waarlangs het vlakke land

wit ligt te dampen

de stille leegte 

vergezichten en kijklijnen 

balsemen haar ziel

èn de mijne

© Inge 11.2.2021