Voor mij tekent het woord blauwdruk - oorspronkelijk een manier om bouwtekeningen te kopiëren - een verbinding met mijn fundament, iets waardoor ik me senang kan voelen. Merk dat anderen het herkennen als ik zeg: "Dat zit blijkbaar in je blauwdruk." Soms ervaar je die echo van een essentie, een afspiegeling van wat je eerder, al dan niet vaag, besefte. Een vertrouwd gevoel waardoor je je één voelt met het geheel der dingen.
Vergezichten maken deel uit van mijn blauwdruk en natuurlijk zijn er meer; textiel is er nog zo een; het gevoel, de geur, de textuur. Maar hier hebben vergezichten de hoofdrol.
Ruim vijf jaar geleden werd ik uitgenodigd voor de bezichtiging van een huis. Voor de deur een tiental mensen, het was corona dus in tweetallen naar binnen. Daar gaf ik mijn ogen goed de kost, scheerde via de hoek met de open keuken, waar ik even haperde, naar het raam. Een pleintje met op de hoek 'n café, kale platanen, daarachter de kade, voorlangs het water aan de overzijde een fietspad. Achter dat water scharrelden ganzen op een grasstrook grenzend aan een voetpad vóór hoge flats. Via een voetgangersbrug, geflankeerd door 'n treurwilg, een vista tussen de gebouwen door.
Ik draai me om, loop weg. De vrouw van de woningbouw zegt verbaasd: "Gaat u nu al? U heeft de slaapkamers nog niet gezien!" Waarop ik zeg het al te weten. Thuis vul ik 'ja' in op het formulier. Zo woon ik tegenwoordig in dat huis. Laat mijn ogen vaak dwalen over het pleintje met platanen, geniet van het zakken van de takken als ze vol in blad komen. In de winter veren ze omhoog en onthullen dan de vensters van mijn overburen op 1 en 2 hoog. Volg de ganzen op hun dagelijkse dobber-rondje als plastic eendjes in een kinderbad. Het stadse vergezicht maakt het wonen plezierig, ook al is het minder spectaculair dan dat in ons oude huis op 4 hoog boven een historische gracht in Amsterdam centrum. Het is er heel goed toeven!
Dichtbij dat nieuwe huis fietste ik 3 jaar geleden met mijn buurtgezinnen-kind van net 6 achterop. Hoor zijn stemmetje: "Inguhhh". "Ja Jip." "Weet je … dat ik heel ver kan kijken, helemaal tot het Oosterpark." "Wat mooi Jip!" En iets later: "Inguhhh" "Ja Jip." "Weet je, het is wel gek dat je met zulke kleine oogjes zó ver kunt kijken en zoveel kunt zien." Ik beaam hoe fijn dat is. Dat niet alleen, het voelt passend dat deze jongen ook houdt van ver kijken en dat hij het zo mooi weet te benoemen. Klein-groot geluk op mijn pad.
* Bijgaand een gedicht uit mijn bundel Verstrijken waarin een kind getroost wordt door het verre zien.
vergezicht
op mijn innerlijk netvlies
daagt een beeld van lange her
kijk naar de kleuter op het ijs
onderwijl golft scherp
een diepe droefheid
door mijn lijf
steunen haar handen op een stoel?
loopt ze? schaatst ze?
is er iemand die haar vergezelt?
dan ben ik in haar
volg door haar ogen
de lange lijnen
van bevroren sloten
waarlangs het vlakke land
wit ligt te dampen
de stille leegte
vergezichten en kijklijnen
balsemen haar ziel
èn de mijne
© Inge 11.2.2021
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een prachtige aftrap van deze blog!
Heel mooi en invoelend geschreven, zoals alleen jij dit kunt verwoorden.
Ik lees het en het is alsof ik dans op jouw woorden! Prachtig
Hoe prachtig jij schildert met woorden en het licht zacht laat schijnen over het geluk van de verwondering - met dank 🙏
dank voor jullie mooie en lieve aanmoediging🌹
Lieve Inge,
Ik heb je blog gelezen en het bleef bij me hangen… dat ver kijken.
Alsof het niet alleen gaat over wat je ziet, maar ook over wat in je zit.
Ik herken dat gevoel en ook iets van jou daarin.
Het doet me wat. Dank je wel voor het delen.
dank Maria, zeker gaat het ook over iets dat in je zit. Voor mij is kijken ook voelen met de ogen. Mooi jouw herkenning! 🤗
Lieve Inge,
Wat mooi dat je jouw 'wonderlijke woorden' nu ook gaat bloggen! :-)
Wat mooi Inge!
Prachtige start van m’n dag lieve Inge 🥰 feestje om het je te horen voorlezen in m’n hoofd.
Dankjewel 🤗
Wat een sprekende woorden en zeker met die beelden erbij.
Hoe dankbaar kun je zijn dat je zover kan kijken. Prachtig verwoord 👌🍀
Lieve Inge,
Je stuk en gedicht raakte mij. Ik kreeg een gevoel van rust en betekenisvolle beelden...a brain massage : ) Dank voor het delen.
wat ‘n positieve, leuke èn grappige waardering van jullie! Dank! Krijg er bijna een brain massage van 😉
Lieve ”sussie” Inge,
Hoe mooi geobserveerd, doordacht en beschreven. Herkenbaar Inge.
Toeval of niet ? Altijd wilde ik bij een mogelijke nieuwe woning eerst voelen hoe ik van me af kon kijken vanuit dat huis, dat moest goed voelen, zoals ik ooit delen van Sardinie, Ierland en Schotland omdoopte tot “lege landschappen” , met de ruimte voor rust, reflectie, beschouwing en genot.
Ik begon bijna vanzelf de tekst van “Dapperstreet” van de Nits te zingen, als de weemoedige variant op jouw overdenking.
Ik zie niet dat dit een blog is (hoe weet ik dat uberhaupt?). Ik heb nog nooit een blog gelezen of beluisterd. Alle meldingsgeluiden e.d. op inetrnet heb ik uit staan, behalve inkomende telefoongesprek of whatsapp sprrak of video oproepen. Ik wil niet de godganse dag gestood worden. Daarom volg ik ook geen blogs etc, kost teveel aandacht en tijd , rstoort en fragmenteert de concentratie en aandacht voor wat ik ook aan het doen ben, die ik liever aan het werkelijke leven en aan direct contact met mensen die me lief zijn of naasten besteed.
Je benoemt je keuze voor het woord “blauwdruk” vanuit de techniek van blauwdrukkrn, terwijl je het daarna vooral over betekenis hebt.
Ik vind het een mooi gekozen begrip, omdat een blauwdruk zelden een exacte kopie betreft of iets, dat helemaal af is, maar juist een eerste of vooròopig ontwerp betreft. Ofwel, veranderbaar, ontwikkelbaar en beïnvloedbaar, met verwondering en nieuwsgierigheid als basale vooronderstellingen.
Dat is wat jij ook zo fraai duidt.
ha grote broer, dank! Gezien de lengte is je reactie een typische ‘blog-in-blog-constructie’ 😉. En als die niet bestaat roepen we die bij deze in het leven!
Mooi Inge! Met veel plezier gekeken en gele,en. En Jip is helemaal prachtig!
En gewoon doorgaan. Ik draai ook weer een theatervoorstelling waarvan ik al repetities heb. Altijd is er verrassing!
Liefs, Rolf
Gekeken en gelezen schrijf je, balsem voor de ziel van deze beelddenker. Benieuwd naar je verrassende theatervoorstelling. Liefs
Feven Gebrekristos – fevengebre@gmail.com
6 uur geleden
Het is prachtig lieve Inge. JE BENT GEWELDIG maar dat weetje al 🤪🤍 ga zo door
Dankjewel Feven 💕
Een verslag naar mijn hart met schitterende foto's.
Toen ik naar de woning ging kijken was ik zo blij met alleen maar het fijne uitzicht dat ik meteen ja riep!
Herkennend getweeën genieten van kijklijnen, hoe fijn is dat! 😍😍
Dankjewel voor je prachtige rijke verhaal.